seni anlatabilsem seni..
dipsiz kuyulara
halden bilmez yalanlara
okyanusun en ıssız noktasındaki bir inci tanesine varana..
Tüm sözcükler sana yandığım an gerçek anlamlarına kavuştular ama yetemediler.. Anlatamasam da her şeyi bil ki, ben seni yazamadığım her sözcükte sevdim. Dudaklarıma tılsım bırakan öpüşlerinde sevdim, bir garibin rüyalarında büyüyen yalnızlığında sevdim ben seni….
Gözlerinin hüznünü de sevdim, gözlerin düştü gecelerime. Hüznünde de çok sevdim seni.
Hüzün.. Hele senin güzelim gözlerinde dolaşan hüzün, baktığında İstanbul’a çevirmez mi bedenimi?
Hüzün.. Hele senin hüznün, bir insan sesi tınısında sarıp sarmalamaz mı?
Bilirsin, ben ilk kez böyle sevdim. Güzeller güzeli bir çift ela gözün güneş ışığıyla yeşillenen kıvrımlarında gördüm ilk kez bir adamın bir kadını böyle sevebileceğini. Tıpkı gözlerinden yansıyan gözlerimde bir adamın ancak bu kadar tutkuyla sevilebileceğini gördüğüm gibi.. Kimse senin gözlerinle bakmamış bana ve ben kimsenin gözlerinden seyretmemişim dünyayı.
Yaşamımın en güzel hediyesi.. Bilmem ki nasıl şükretmeli şimdi.. Şu kırık dökük hayatta sen gelmişsin ya bana, daha ne isterim ki..
Güzeller güzelim, hiç korkmayasın bensiz kalmaktan; ihtiyaç duyduğunda ellerime dokunamamaktan. Öyle bir kader ki bu,öylesine bir ‘bir’ olmuşuz ki kimse cesaret edemez ‘bir’i ikiye bölmeye.
Her zamanki gibi bugün de yüreğimin en içinden sesleniyorum sana. İçimdeki sevdayı sana hediye ediyorum. Aşk hep bizimle olsun.
Gülümseyişinde hüzün güneşi doğan adama…
]]>Ben neden bu kadar çok severken , yine ağladım…
Gecelerce hemde…
Sen hiç ağladın mı benim kadar…
Ağladığında yağmurlar yağardı ya ! Kara bulut bile yoktu…
Sen uyuyabildin mi hiç ? Hissettin mi ağladığımı…
Tıpkı benim gibi ağlayarak uykuya daldın mı ?
Başka bir şehirde başka bir havayı soluyordun nasıl olsa !
Hissetmemişsindir ağladığımı , canımın yandığını !
Bitmek , tükenmek , hele de ayrılmak bize göre değildi !
Yoktu bizim sevgimizde…
Ama ;
Yine de ;
Bitiyorsa , bitmeliyse …
Ne yapılabilir ki !
]]>Nilüfer çiçeği de kayıtsız değildi sevgili papatyasına karşın. Birbirlerine sevgiyle bakıyorlar, şarkılar söylüyorlardı birlikte. Yalnızlıklarını unutuyorlardı şu koskoca orman içinde…
Tanrım, diyordu papatya içinden kimi kez. Bu güzelliğin yanında benim yerim nedir ki? O suyun içinde yaşar bense toprakta… Elimi uzatsam tutamam bile onu… Oysa öylesine istiyorum ki onun yanında olmayı…
- Ey güzel çiçeğim, ey benim nilüferim seviyorum seni… Lâkin öylesine çaresizim ki… Sana nasıl ulaşacağımı bile bilmiyorum… Evet, orada olduğunu bilmek, sesini duymak, güzelliğini görmek bile yetiyor bana ama istiyorum ki elini tutayım, güzelliğine dokunayım. Gel gör ki ben bir papatyayım, sen ise bir nilüfer… Ayrı dünyalarda yaşayan iki ayrı çiçek…
Nilüfer, karşılıksız bırakmadı papatyanın sözlerini:
- Papatyaların en tatlısı, kemandan çıkan müzik aynı ama nağmeleri çıkaran teller ayrıdır. Sen başkasın, ben başkayım, sen ordasın, ben buradayım diye yerinme.
Gönül sesine kulak ver yalnız… Bir şeyi istiyorsan yürekten iste….Sevgi, aşk, ne büründüğün kıyafeti, ne makamı, ne mesafeleri ne de başka bir şeyi dinler… Onun fermanı okunmaya başladımı her şey susar. Her şey çaresiz kalır… Sevgi söz konusu olduğunda kişi kendi dışındaki güçlerin insafına kalmaz. Çünkü; kendisi de güçlü bir varlık haline gelir. Ruhunun derinliklerinden gelen bu ezgi güçlenmeye başladıkça kayıtsız kalamaz buna tüm evren… Sen ki benim güzelliğime, aşkınla güzellik katmakta, yalnızlığımı örtbas etmektesin. Benim ve kendinin varolduğumu ispatlamaktasın dünyaya.
Şimdi kapat gözlerini sımsıkı… Sıyrıl tüm düşüncelerinden… Yalnızca ama yalnızca beni düşle… Yanımda olduğunu, gölün sularında elimi tuttuğunu hayal et… İste beni… Göreceksin ki sevginin aşamayacağı engel yoktur!
Papatya, nilüferin dediğini yaptı. Yalnızca ama yalnızca onun hayalini doldurdu tüm benliğine. Kendini güzeller güzeli çiçeğinin yanında farz etti. İstedi… İstedi…
- Aç gözlerini!, dedi nilüfer. Papatya şaşkınlık içindeydi gözlerini açtığında. Sevgili çiçeğinin yanında, gölün suları içinde bir nilüfer çiçeğiydi artık o da…
Sevmek…
İstemek…
Hayal etmek…
İnanmak…
Olmayacak şey yoktur!
Eğer ki; bu duygulara sahipseniz…
]]>Derdini sevk edinmiş bir derviş gibi, gülün goncasından çok dikenine aşık bir bülbül gibi celladına tutkun bir hükümlü gibi sevdim…
Korkusuz , yalın ve razı …
Ayrılık bir gün aramıza uzak yollar gibi girsede biliyordumki her boyacı çocuğun yüzüydü onun yüzü. Cam önlerindeki çiçeklerin rengiydi gözlerinin yeşili…
Saçlarının dalgasıydı boğaz sularında çırpınan…
Yağmurlu bir günde üzerine düşen her damla soğuk gecelerde başını yasladığı yastık olurum…
Saçını her tarayışında ellerim olur tarağı…
Geceleri bıçkın ve bir o kadar yorgun ayakları ile ezdiği yollar, kaldırımlar olurum.
Kadıköy`de , Üsküdar`da içtiği çayda bir yudum, elini kestiğinde süzülen kan olurum…
Başını okşadığı bir dilenci çocuğun gözleri olur gözlerim…
Son nefeste bile yalnızca O olur, O`nun olurum..
Bir adam sevdim işte…
Boyacı çocukların yüzüydü yüzü…
İnsanın bir şeylere karar vermesi ne kadar zor; ya seni içime gömmeli ya da
artık içimden söküp atmalıyım. Ama her ne olursa olsun susmalıyım. Hangisi daha
zor, hangisi daha acı? Gerçekten gitmeli miydin, yoksa kalıp yanımda savaşmalı
mı?… Bir yol arıyorum kendime, bulduğum tüm yollarsa sana çıkıyor…
Kapanmalı artık gözlerim. Sonsuz bir karanlıkta tek başıma yürümeye devam
etmeliyim… Yürümeliyim ardıma bile bakmadan, yürümeliyim parçalayarak
değerleri ve sevgileri, yok ederek yaşadığım tüm zamanları…
Nasılda acımasız zaman. Nasıl da yüceltmiştim seni gözümde. Tutup kendi
ellerimle koymuştum en yükseğe, sonra keyifle izlemiştim yüceliğini. Ama yine
ben bitirmeliyim. Tutup kollarından indirmeliyim olduğun yerden. Ya da seni
ölene kadar yaşatmalıyım içimde….. Ne kadar zor bir karar..
Bir yanım: “Bir daha kimse, hiç kimse onun kadar çok sevilmeyecek”, derken, bir
yanım sakin, sessiz…
Zaman geçiyor, acım dinmiyor. Kapanmıyor yaralarım.. Tükenirken ben, aklımda bir
tek sen… Görüyor musun, yine konuşuyorum ama sessizce. Susmayı öğreniyor
yüreğim..
Ama ben kararımı verdim…
Seninle olduğum zamanları düşünmek bile bana mutlulukların en büyüğünü
yaşatıyor..
Seni Seviyorum ve Ölene Kadar Seveceğim…
Senden sonra ben nasıl yaşarım bilmiyorum, ama senin hep mutlu olmanı isterim. Birlikte geçirdiğimiz yıllar içinde seninle yaşadığım her an özeldi, her anı doyasıya yaşadım. Beni çok mutlu ettin. Zaman içinde kızgınlığım geçince seni hep o güzel günlerimizdeki hatıralarla anacağım. Yıllar sonra ben eğer aklına gelirsem bil ki pencerenin önünde en sevdiğin şarkıyı mırıldanıyorumdur yıldızlara “Dün akşam yine benim yollarıma bakmışsın…”
]]>